خدای زمین زیبایی را در هر پیکری نهاده است.
آفریدگار,این کار را با دو دست خویش,همچون مرهمی برای دل خویش انجام داده است.
ترعه ها از نو لبریز از آب می شوند
و زمین را سیلی از عشق او در کام خود فرو می برد.
*به دست آمده از کتیبه ای بالای سر چند رقصنده
پادشاهی جدید مصر,1800 قبل از میلاد مسیح
سه تکه ی باد آورده...
1.
آنقدر روسری گلدار برایت می خرم
تا بگویی بس است دیگر.
از حالا به بعد
روسری ها را در آب خواهم گذاشت.
شکوفه که دادند
به بازار روز می برم.
می فروشم به باد
تا غروب ها
سری به خانه ی ما هم بزند.
2.
...
پرده را که بالا می زنم
دلگیر می شوم.
"بادجان خدا نگه ات دارد."
مادربزرگ می گفت.
3.
...
بادجان!
موهای تنم به احترام ورودت ایستاده اند.
در فصل سپید.
تیر 86 – بابل
+ نوشته شده در چهارشنبه نوزدهم دی 1386ساعت 17:57 توسط
|
